اَلسلامُ علیکَ یااَبا جَعفَرٍ یامُحَمَّدَ بنَ عَلِیٍّ اَیُّهَا الباقِرُ یَابنَ رَسوُلِ اللّهِ

ماه رجب، زندگی و تولـدی دوباره را بـه عاشقان نوید می دهد

هفتمین ماه از سال هجری قمری رجب نام دارد که نباید فضیلت آن را به بوته فراموشی سپرد زیرا در میان ماههای دوازده‏گانه تنها و بدون ائتلاف با ماههای دیگر از حرمت و قداست‏برخوردار می‏باشد، در واقع چهار ماه در قرآن کریم با تعبیر «حرم‏» (1) یعنی برخوردار از حرمت‏یاد شده است که یکی از آنها فرد است که رجب نام دارد و در آن قتال و کشتار حرام می‏باشد . رسول اکرم (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرموده‏اند: «رجب ماه بزرگ خداست و هیچ ماهی در حرمت و فضیلت‏به پایه آن نمی‏رسد و قتال با کافران در این ماه حرام است، آگاه باشید که رجب ماه پروردگار است و شعبان ماه من و ماه رمضان ماه امت من است و اگر کسی در ماه رجب حتی یک روز روزه بدارد خدا را از خود خشنود ساخته و خشم الهی از او دور می‏گردد .»

امام هفتم (علیه السّلام) فرموده‏اند: رجب نام نهری است در بهشت که از شیر، سفیدتر و از عسل، شیرین‏تر است; هر کس یک روز از آن را روزه بدارد خداوند از آن نهر به او بیاشامد . (3) از امام صادق (علیه السّلام) نقل شده که حضرت محمد (صلّی الله علیه و آله و سلّم) فرمود: رجب ماه استغفار امت من است، پس در این ماه طلب آمرزش کنید که خداوند آمرزنده و مهربان است و رجب را «اصب‏» می‏گویند زیرا که رحمت‏خداوند در این ماه بر امت من بسیار ریخته می‏شود پس بسیار بگوئید استغفر الله و اسئله التوبة

سلام خدا بر تو ای دهمین پیشوای معصوم!



سلام بر درخشندگی کوکب نورانی ات که خورشید را شرمگین تابش کرد



و چشمه های آفرینش را لبریز جوشش. در این روز غم بار و مصیبت



زده،

آتش سوگمان را مهار کن و دست مهربان و غریب نوازت را بر صفحه دل



هامان بکش.

از بیانات گهربار آن حضرت است که فرموده اند:

(الحکمة لا تنجع فی الطبائع الفاسدة): حکمت در نهاد فاسد تأثیر نمی کند. 

زندگینامه حضرت امام علی النقی علیه السلام

آزادسازی خرمشهر در روز سوم خرداد ۱۳۶۱ خورشیدی پس از ۵۷۸ روز اشغالمهم‌ترین هدف اجرای عملیات بیت‌المقدس در طول جنگ ایران و عراق توسط ارتش جمهوری اسلامی ایران (به فرماندهی علی صیاد شیرازی) و سپاه پاسداران انقلاب اسلامی (به فرماندهی محسن رضایی) بود.

ایران در جریان این عملیات ۶٬۰۰۰ کشته (۴٬۴۶۰ کشته سپاه و ۱٬۰۸۶ کشته ارتش) و ۲۴ هزار مجروح داد. روح‌الله خمینی در ۳ خرداد ۱۳۶۱ به مناسبت آزادی خرمشهر پیامی خطاب به ملت ایران صادر کرد. در اولین بخش این بیانیه آمده است:

در ایران از این عملیات و روز به عنوان نمادی از پیروزی، مقاومت و ایستادگی در برابر دشمن یاد می‌شود. شورای عالی انقلاب فرهنگی سوم خرداد را در تقویم رسمی ایران به عنوان روز مقاومت، ایثار و پیروزی نامگذاری کرده‌است

سالروز فرخنده میلاد حضرت فاطمه زهرا (س)

و روز زن و روز مادر و

همچنین ساروز ولادت رهبر کبیر انقلاب حضرت امام خمینی (ره)

بر همه مسلمانان مبارک باد .

توجه به قهرمانان و الگوگیرى از آنان تأثیر بسیارى بر روحیه افراد جامعه دارد و در این باره، ستودن اسوه هاى الهى و محبوبان درگاه خدا و ائمّه اطهار(علیهم السلام) در میان مؤمنان، از جایگاه ویژه اى برخوردار است و این با «ملّى گرایى» تفاوت دارد. ایرانیان در قرآن و چشم انداز آن، از جایگاه خاصى برخوردارند و همین مسئله به نوبه خود، پیشینه ایرانیان را در برابر چشم نوجوانان، جوانان و بزرگ سالان ایرانى به نمایش درمى آورد تا بیشتر بیندیشند که سابقه آنان چیست و چه موقعیتى در پیشگاه رهبران اسلامى دارند و در نتیجه، بیشتر در حفظ آن بکوشند و در برابر تهاجم رنگانگ دشمنان، تسلیم نگردند.

همچنین در این باره، توجه به چند نکته ضرورى است:
اولا، اسلام به پیروان خود، به صورت جهانى مى اندیشد و براى هیچ گروه و قومى امتیازى خاص قایل نیست; ثانیاً، ایرانیان طبق فرهنگ اسلام، هرگز درصدد کسب امتیاز نبوده اند; ثالثاً، کلمه «فُرس»،1 در احادیث و روایات، درباره ایرانیان به کار مى رود.2 کلمات «عجم»، «الموالى» و «الحمراء»3 نیز درباره ایرانیان به کار مى روند.4 همچنین عناوینى مانند اهل خراسان، اهل قم، اهل طالقان و قوم سلمان در احادیث و روایات درباره ایرانیان به کار رفته اند، ولى قرآن کریم، با تعابیر کنایى از ایرانیان یاد مى کند

سخنان حضرت فاطمه(س)

 از فاطمه (علیها السلام) سخنان فراوانی بر جای مانده، که پاره‌ای از آنان مستقیماً از او نقل شده است و به نیکی می‌توان گوشه‌ای از علو مقام و ژرفای علم و معرفت او را در این کلمات دریافت و پاره‌ای دیگر نیز بواسطه او، از وجود پیامبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) روایت گشته است که به نوبه خود بیانگر ارتباط نزدیک او با رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) و عمق درک و فهم فاطمه (علیها السلام) می‌باشد. در این مجال، جهت رعایت اختصار تنها به دو مورد از کلماتی که مستقیماً از فاطمه (علیها السلام) نقل شده اشاره می‌نماییم:

عید نورو عید تجلی دوباره قدرت خداوند بر زمین

 و رویش طبیعت و آغاز سال نو سال 1391

بر هموطنان عزیز مبارکباد  

یا مقلّب القلوب و الابصار
یا مدبر اللیل و النهار
یا محوّل الحول و الاحوال
حوّل حالنا الی احسن الحال

جشن فـــرخنده فـــرودیـن است
روز بازار گـــل و نسرین است
دی شد و بهمـــن گذشت فصل بهاران رسید
جلوهء گلشن به باغ همچو نگاران رسیـــــد
فروردین است و روز فـــرودین
شادی و طــرب را کنــد تلقیــــن
ای دو لب تو چو مــی مـــرا ده
کان باشــد رسم روز فـــرودیــن

رونق عهـــد شبابست دگــر بوستان را
میرسد مـــژده گل بلبل خوش الحان را

ای صبا گر به جوانان چمـن بـاز رسی
خدمت ما برسان سرو گل ریحـــان را
ای نو بهار خنـــدان از لامکان رسیـــــدی
چیزی به یار مانی از یـــار ما چه دیـــدی
خندان و تازه رویی سر سبز و مکشبویی
همرنگ یار مایی یا رنگ از او خریــدی

واژه عید تنها یک بار در قرآن به کار رفته است: اللّهُمَّ رَبَّنا اَنزِل عَلَینا مائِدَةَ منَ السَّماء تَکون لنا عیداً لاوَّلنا وآخرنا و آیة ً منک وَ ارْزُقْنا وَ أَنْتَ خَیْرُ الرَّازِقِینَ  (سورة مائده / آیه ۱۱۴)

نامهای خداوند

اینکه خداوند دقیقا چند نام دارد را کسی نمیداند اما کاملترین اسم خدا که شامل همه اسامی او می شود لفظ جلاله الله است . قرآن کریم می فرماید :
« ولله الاسماء الحسنی فادعوه بها » (اعراف آیه 7 ) ؛ یعنی برای خداوند اسماء حسنایی است که خدا را بر اساس آن اسماءحسنی عبادت کنید . « اسما حسنا » یعنی اسمهایی که از نظر معنا و مفاهیم مافوقش نیست و مسمایش هم یکی است و واحد و احد است ؛ که آن همان پروردگار عالم است .

اسماء حُسنی یا نام‌های نیکوی خداوند نام‌هایی هستند که در اسلام برای الله به کار رفته‌است.

وجود مبارک رسول خدا (ص) می فرمایند : « اسماء حسنی 99 اسم هستند » .

 که بیشتر اسماء حسنی در قرآن آمده است، ولی برخی دیگر براین باورند شمار آن‌ها بیشتر است.

نام‌های خدا در قرآن مجموعه‌ای از بیش از ۲۰۰ نام خداوند است که در قرآن ذکر شده‌اند و اصطلاحا، ۹۹ تای آن «اسماء الحسنی» یا نام‌های نیکوی خداوند خوانده می‌شوند. هر چند که تعداد نام‌های خدا، شامل صفت‌ها و کلمه‌های مرکب، در قرآن و سنت از ۹۹ عدد خیلی بیشتر هستند، ولی مسلمانان اعتقاد دارند که گروه برگزیده‌ای از نام‌ها (نام‌های نیکو)، تعدادشان ۹۹ عدد است.

از میان این ۹۹ نام، ۸۵ تای آن مستقیما در قرآن ذکر شده است. اما تعدادی از این نام‌ها مستقیما در قرآن وجود ندارد. بعضی از محققان با رجوع به احادیث تا ۲۰۰ مورد از این نام‌ها را یافته‌اند. از این اسماء حسنا سه اسمش در « بسم الله الرحمن الرحیم » است ، که عبارتند از : الله ، رحمان و رحیم .

اسماء حُسنی را به ۳ گروه بخش کرده‌اند:

1. 1.                 اسماء جمالی (۴۵ نام) برای کسب رحمت و روزی به کار می‌روند.
2. 2.                 اسماء جلالی (۲۲ نام) برای ایجاد عداوت و از میان بردن حریف به کار می‌آیند.
3. 3.                 اسماء مشترک (۲۲ نام) بسته به نیت، خاصیت هر دو گروه قبلی را دارند.

واژه‌ « قرآن‌» معروفترین‌ نام‌ کتاب‌ آسمانی‌ مسلمین‌ است‌ که‌ خدای‌ تعالی‌ خود این‌ نام‌ را برای‌ کتاب‌ خویش‌ برگزیده‌ است‌، چنانکه‌ در سوره‌ مزمل‌ که‌ از نظر ترتیب‌ نزول‌، سومین‌ سوره‌ بعد از «علق‌» و «قلم‌» است‌ و در سالهای‌ نخستین‌ پس‌ از بعثت‌ بر حضرت‌ ختمی‌ مرتبت‌ نازل‌ گردید، فرموده‌ است‌: «یا ایها المزمل‌، قم‌ اللیل‌ الا قلیلا، نصفه‌ اوانقص‌ منه‌ قلیلا، اوزد علیه‌ و رتل‌ القرآن‌ ترتیلا. مزمل‌ 1ـ4 بنابراین‌، لفظ‌ « قرآن‌» برای‌ نخستین‌ بار در همین‌ سوره‌ آمده‌ است‌.
واژه‌ « قرآن‌» هفتاد بار (به‌ صور مختلف‌ نحوی‌) دراین‌ مصحف‌ شریف‌ بکار رفته‌ است‌. این‌ واژه‌ 52 بار به‌ صورت‌ معرفه‌ با «ال‌» تعریف‌ و 18 بار هم‌ بدون‌ حرف‌ تعریف‌ دراین‌ کتاب‌ آسمانی‌ مقدس‌ آمده‌ است‌. البته‌، در چهار مورد، از واژه‌ قرآن‌ به‌ معنای‌ قرائت‌ یاد شده‌ است‌: دوبار در سوره‌ اسراء آیة‌ 78 و دوبار در سوره‌ قیامة‌ ، آیه‌ 17 و 18. در سوره‌ اسراء کلمه‌ «قرآن‌» به‌ «الفجر» اضافه‌ شده‌ و ترکیب‌ « قرآن‌ الفجر» پدید آمده‌ است‌ که‌ مجازاً از آن‌ به‌ نماز صبح‌ تعبیر می‌شود، چون‌ «قرآن‌ الفجر» در آیة‌ «اقم‌ الصلوة‌ لدلوک‌ الشمس‌ الی‌ غسق‌ اللیل‌ و قرآن‌ الفجر...» معطوف‌ به‌ «الصلوة‌» و تقدیرش‌ چنین‌ می‌شود: «و اقم‌ قرآن‌ الفجر» یعنی‌ بپا دار قرائت‌ فجر یا نماز صبح‌ را، و نیز چون‌ نماز صبح‌ بر قرائت‌ قرآن‌ اشتمال‌ دارد، از آن‌ به‌ «قرآن‌ الفجر» تعبیر شده‌ است‌. در آیه‌ 17 و 18 از سوره‌ قیامة‌، کلمة ‌» قرآن‌» به‌ ضمیر «ه‌» که‌ مرجع‌ آن‌ کتاب‌ خدا یا وحی‌ است‌، اضافه‌ شده‌ و شکل‌ «قرآنه‌» ضبط‌ گردیده‌ است‌. در نتیجه‌، لفظ‌ « قرآن‌» مصدر و به‌ معنای‌ قرائت‌ و خواندن‌ خواهد بود. (4)
دانشمندان‌ علوم‌ قرآنی‌ اسامی‌ و صفات‌ این‌ کتاب‌ عزیز را به‌ تفاوت‌، فهرست‌وار برشمرده‌اند. شیخ‌ ابوالفتوح‌ رازی‌ چهل‌ و سه‌ اسم‌ برای‌ قرآن‌ ذکر نموده‌ و بدرالدین‌ زرکشی‌ - به‌ نقل‌ از قاضی‌ شیذله‌ - نیز پنجاه‌ و پنج‌  نام‌ برای‌ این‌ کتاب‌ مقدس‌ یاد کرده‌ است‌.

و با هر تعبیری که از آن یاد شود عبارت از آیات و تعبیرات الهی است که از هر جهت اعجاز آمیز بوده و بیانی که از طریق وحی بر پیامبر اسلام صلی‌الله‌علیه‌وآله‌وسلم نازل گردیده و در مصاحف و دفاتر گرد آمده و به تواتر به ما رسیده و قرآن موجود همان کلام الهی است که مردم مامور به قرائت و عمل به مضامین آن می‌باشند و هیچ گونه دستبرد و تحریف و زیادت و کاستی در آن راه نیافته است و تعریف قرآن به این معانی مورد اتفاق دانشمندان اسلامی می‌باشد.

اهل بیت چیست ؟ و اهل بیت رسول خدا چه کسانی هستند؟

پیوند قرآن و اهل‌بیت به عنوان دو عنصر ارزشمند در ساحت هدایت دینی ، پیوند ژرف ، عمیق و ناگسستنی است. قرآن کریم به عنوان آخرین کتاب آسمانی ، رسالت هدایت نسل‌های بشری تا انتهای عالم را به دوش می‌کشد و اهل‌بیت من حیث مفسر ، مبین ، حافظ و نگهدارنده قرآن ، نقش مکمل را ایفا می‌نمایند. پیوند و ارتباط این دو آن چنان تنگاتنگ است که اگر یکی رها شود ، دیگری مؤثر نخواهد بود ، زیرا قرآن زمانی می‌تواند نقش هدایت‌گری خود را به درستی ایفا نماید که درست تفسیر و تبیین شود ؛ امری که به عهده‌ی اهل‌بیت گذاشته شده است.

در هر زمانی بهره‌ برداری از قرآن منوط به تفسیر و تبیین درست آن است و قرآنی بدون تفسیر مانند چراغی است در دست انسان نابینا. از اینجاست که بررسی میراث تفسیری اهل‌بیت ضرورت پیدا می‌کند ، زیرا این میراث گرانبها زمینه‌ ی بهره‌گیری از قرآن را در تمام زمینه‌های زندگی فراهم می‌کند و به انسان‌های طالب هدایت، بینایی می‌بخشد.

واژه اهل‌بیت مرکب از دو واژه اهل و بیت است. طبق معمول ، تعریف و بیان مفهوم این واژه نیازمند بررسی معنای لغوی و اصطلاحی دو کلمه‌ای است که این واژه را شکل داده است ، اما از آنجایی که اهل‌بیت در بحث ما یک اصطلاح خاصی است فراتر از معنای لغوی و اصطلاحی رایج آن ، از‌این ‌رو پرداختن به معنای لغوی و اصطلاحی مورد نظر نیست و تنها به تبیین واژه‌ی اهل‌بیت به عنوان اصطلاح خاص قرآنی اشاره می‌گردد.

واژه‌ی اهل‌بیت را اولین بار قرآن کریم در آیه 33 سوره‌ی احزاب به کار برده است :
«إِنَّمَا یُرِیدُ اللَّهُ لِیُذْهِبَ عَنکُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَیْتِ وَیُطَهِّرَکُمْ تَطْهِیراً» «همانا خداوند اراده کرده است تا ناپاکی ‌ها را از شما اهل‌بیت دور و شما را پاک و پاکیزه گرداند.»

گر چه در این‌که منظور از اهل‌بیت در این آیه شریفه چه کسانی هستند ، اختلاف نظر های فراوانی بین مفسران دیده‌ می‌شود ، ولی روی هم رفته از نقطه نظر غالب روایاتی که در تفسیر این آیه وارد شده‌اند و هم‌چنین دیدگاه بسیاری از مفسران بزرگ ، منظور از اهل‌بیت در این آیه ، رسول خدا ، حضرت علی ، حضرت فاطمه ، امام حسن و امام حسین می‌باشند. این نظریه را بسیاری از صحابه و همسران پیامبر نیز پذیرفته‌اند.
از این جمله می‌توان به ابو سعید خدری ، انس بن مالک ، واثله بن اسقع ، ام سلمه ، ام المؤمنین عایشه ، ابن ابی سلمه ربیب پیامبر، سعد بن ابی وقاص  ابو برزه ، ابو الحمراء ، ابو لیلی انصاری ، براء بن عازب ، ثوبان ، جابر بن عبد الله ، زید بن ارقم ، عبد الله بن جعفر، عبد الله بن عباس و عمر بن الخطاب اشاره کرد.