بلا در قرآن

 

به طور کلی بلاء و مصیبت و رنج به سه بخش تقسیم می شود:
1. بلاء و مصیبت به هدف آزمایش و امتحان: برخی از بلاها و مصیبت ها برای آزمون انسان است تا صبر و استقامت و شکیبایی او به منصه ظهور گذاشته شود.
خداوند در قرآن کریم می فرماید: «ما کانَ اللّهُ لِیَذَرَ الْمُوءْمِنِینَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَیْهِ حَتّى یَمِیزَ الْخَبِیثَ مِنَ الطَّیِّبِ»؛ «خدا بر آن نیست که شما مؤمنان را بدین حال که اکنون دارید رها کند (بلکه می آزماید) تا ناپاک را از پاک جدا سازد». (آل عمران، آیه 179).
2. بلاها و مصیبت هایی که به عنوان کفاره گناه مؤمن، موجب ریزش گناهان اوست و خداوند در قرآن می فرماید: «فأخذناهم بذنوبهم» آنها را به خاطر گناهانشان دچار سختی و بلا نمودیم.
3. بلاها و مصیبت هایی که برای ترفیع درجه و ارتقاء کمالات انسانی است، مانند بلاها و مصیبت هایی که به انبیاء و اولیاء عظیم الشأن وارد می شد.
امام علی(ع) می فرمایند: «ان البلاء للظالم ادب و للمؤمن امتحان و للانبیاء درجه» بلا برای ستمگر تأدیب است و برای مؤمن امتحان و برای پیامبر، مقام و درجه است.(ترجمه میزان الحکمه، ج 2، ص 583، محمد محدی ری شهری، انتشارات دارالحدیث، قم).

بنابراین چنین نیست که هر کس مبتلی به مصیبت و بلائی باشد به خاطر گناهان او بوده است بلکه ممکن است علل دیگری داشته باشد.
نکته شایان ذکر این است که: برای آگاهی از دیدگاه دین اسلام پیرامون موضوعی، باید تمام متون و نصوص دینی پیرامون آن موضوع را با هم ملاحظه کرد ونتیجه قطعی را پس از ارزیابی کلی، بیان نمود.
در مورد این روایتی که از پیامبر اسلام(ص) بیان شد که البته صحیح آن چنین است: «هیچ بیماری یا دردی نیست که به مؤمن برسد، مگر این که کفاره گناه او باشد»(ترجمه میزان الحکمه، ج 11، ص 5209، محمدی ری شهری، انتشارات دارالحدیث قم).

حکمت و آثار بلا

امام جعفر صادق علیه السلام می فرماید:

اذا اَحَبَّ اللّهُ عبداً غَتَّهُ بالبلاءِ غَتّاً و اَنَا وَ اِیّاکم یا سُدِیر لَنُصْبِحُ به و نُمسی.

اگر خداوند، بنده را دوست بدارد، او را در بلا غوطه ور می سازد؛ غوطه ور ساختنی! و ما و شما ای سُدیر، صبح و شب ما بر آن است.

چون خداوند پیامبران را بیشتر از دیگر انسان ها دوست داشته، بلاهای وارده بر آنان نیز از دیگران بیشتر بوده است.

امام صادق علیه السلام در جایی دیگر به این حقیقت این گونه اشاره می کند:

اِنَّ اَشَدَّ النّاسِ بَلاءً الْاَنْبِیاءُ ثُمَّ الَّذینَ یَلُونَهُمْ ثُمَّ الْاَمْثَلُ فَالْاَمْثَلُ.

بیشترین بلاها را در میان مردم، پیامبران داشتند، بعد دوستان آنها و بعد هر که به پیامبران شبیه تر باشد، به میزان شباهت به آنان، از بلای بیشتری بهره مند خواهد شد.

از طرف دیگر برخی روایات، نبودن بلا در زندگی شخص را نشانه خشم خداوند دانسته اند. رسول خدا صلی الله علیه و آله در این باره می فرماید: «خداوند دشمن دارد فردی را که در بدن یا مالش دچار بلا و آفت نشود.» امام زین العابدین علیه السلام نیز می فرماید: «نمی پسندم که فردی در دنیا، در عافیت کامل بماند و مصیبتی به او نرسد».

پس بنابراین بلا، نشانه محبت خدا و هدیه خدا به دوستانش است.

/ 2 نظر / 617 بازدید

خیلی خوبه

علیرضا

ممنونم از وبلاگ خوبتون عالی بود خیلی به دردم خورد [ماچ][گل][گل]